ალექსი არ არის ჩვეულებრივი თეთრი დათვი.
მიუხედავად იმისა, რომ ჩრდილოეთიდანაა, სიცივე არასდროს უყვარდა. ის ყოველთვის ნამდვილ, მცხუნვარე ემოციებსა და დიდ საფეხბურთო ვნებებს ეძებდა. როდესაც თბილისში ჩამოვიდა, ერთი საყვარელი ჩვევა ჩამოუყალიბდა — საღამოობით ქალაქში ფეხით დიდხანს სეირნობა უყვარდა, ზოგჯერ 10-15 კილომეტრსაც კი სიამოვნებით გადიოდა.
სწორედ ერთ-ერთი ასეთი გრძელი სეირნობისას, როცა ქალაქში საღამო ჩამოწვა, მან სტადიონიდან წამოსული ხმაური გაიგო.
ალექსი მიუახლოვდა მოედანს და იქ რაღაც განსაკუთრებული დაინახა. ეს არ იყო სტანდარტული, მოსაწყენი მატჩი. ეს იყო მასტერ ლიგა — სადაც ფეხბურთს თამაშობენ არა მხოლოდ ფეხებით, არამედ დიდი გულით.
მოედანზე იასამნისფერ ფორმაში გამოწყობილი ბიჭები — GFDF-ის გუნდი — იბრძოდნენ. ალექსი ადგილზე გააშეშა მათმა ტაქტიკურმა დისციპლინამ, შეუპოვრობამ და იმან, თუ როგორ უდგებოდნენ ერთმანეთს მხარში ყოველი დაკარგული ბურთის შემდეგ. მან დაინახა ნამდვილი, ცოცხალი საფეხბურთო ოჯახი.
იმ საღამოს შემდეგ, ალექსის არცერთი მატჩი და ვარჯიში არ გამოუტოვებია. ის ტრიბუნაზე იდგა წვიმაშიც და ქარშიც.
მისი მხარდაჭერა იმდენად შესამჩნევი და პოზიტიური იყო, რომ გუნდმა გადაწყვიტა, ის უბრალო გულშემატკივრად აღარ დაეტოვებინა. GFDF-ის ბიჭებმა ალექსს სპეციალურად მისთვის შეკერილი, იასამნისფერი მაისური გადასცეს, რომელზეც ამაყად არის გამოსახული გუნდის ლოგო.
ასე იქცა ჩრდილოელი მოგზაური GFDF-ის ოფიციალურ მასკოტად. დღეს ალექსი ჩვენი ციფრული მეგზურია. ის იცავს გუნდის ფერებს, ამხნევებს მოთამაშეებს, გვიზიარებს კულისებს მიღმა ამბებს და რაც მთავარია — ყველას შეახსენებს, რომ ფეხბურთში მთავარი ის ემოციაა, რომელსაც ერთად განვიცდით.